ماجرای انهدام کاخ صدام

به گزارش وبلاگ 2012، یکی از خلبان های عراقی جلوآمد و گفت: این جا کشور دوم شماست. نگران نباشید این جا نرمال است. ما در هوا با هم دشمنیم ولی در زمین دوستیم.

ماجرای انهدام کاخ صدام

به گزارش وبلاگ 2012، در دوران دفاع مقدس 230 نفر از کارکنان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به اسارت دشمن درآمدند که 56 نفر آنان از خلبانان این نیرو بودند. عموما هم در طول دوران اسارت، اسرای مربوط به نیروی هوایی فاقد مشخصات در سازمان صلیب سرخ بودند و مفقودالاثر تلقی می شدند. خلبان آزاده سرتیپ ابوالقاسم عبیری یکی ازاین قهرمانان است.

او و چند هم پروازی اش در پی مأموریتی که به آنها ابلاغ می گردد پس از انهدام هواپیمایشان در داخل خاک عراق به اسارت در می آیند. داستان اسارت آنها به این توضیح است:

عصر یکی از روزهای ماه رمضان 1364 بود. چیزی به اذان نمانده بود که عبیری به پست فرماندهی احضار شد . تقریباً می دانست به چه علت فرا خوانده شده است. مدتی قبل بر اثر یک سانحه ایجکت نموده بود و پایش شکسته بود. تازه داشت خوب می شد که مرتب به فرمانده عملیات اصرار می کرد که او را برای مأموریت برون مرزی در برنامه قرار دهد. اما او به دلیل آسیب دیدگی این کار را به تعویق انداخته بود.

هدف؛ انهدام قصر صدام

بلافاصله خود را به پست فرماندهی رساند. دیگر دوستان خلبانش (غفاری، دلخواه اکبری و اشکان) هم آمده بودند. فرمانده همه را در اتاقی جمع کرد و گفت: مأموریت زدن شهر بغداد توسط شما باید انجام گردد. باید مواظب باشید کسی از این عملیات بویی نبرد. غفاری با عبیری پرواز خواهد نمود و دلخواه اکبری با اشکان. صبح فردا به صورت دسته دو فروندی طوری باید پرواز کنید که طلوع خورشید بالای بغداد باشید . هدف زدن قصر صدام است. اگر نتوانستید شهر بغداد را بمباران کنید . هر گاه تهدید شدید سریع برگردید . جناب بابایی تأکید زیادی نموده اند که در صورت بروز خطر برگردید. حالا روی نقشه کار کنید.

پرواز به سوی بغداد

نیم ساعت به طلوع آفتاب روز 17 خرداد ماه سال 1364 مانده بود. جثه بزرگ دو هواپیمای مجهز به انواع بمب در درون آشیانه ها که انتظار چهار خلبان را می کشید تا پا در رکاب آنها گذارد و خواب خوش صبحگاهی را بر اهالی بغداد به خصوص صدام سلب نمایند.

آرام آرام روی رمپ پروازی خزیدند و بدون این که با برج مراقبت تماس بگیرند، به ابتدای باند رفتند. ابتدا هواپیمای او و جناب غفاری که شماره یک بود از زمین برخاست و سپس هواپیمای شماره 2 بال در بال آنها نهاده شد و به سمت غرب کشور به پرواز در آمدند.

کمی اوج گرفتند. ضمن این که شماره 2 را می پایید،6دانگ حواسش را به دستگاه جنگ الکترونیک دوخته بود تا چنان چه تهدیدی مشاهده کرد، بتواند آن را خنثی کند.تیمسار خسرو غفاری لیدر دسته پروازی و او کابین عقب او بود. انتظار داشت با ورودشان به محدوده شهر بغداد رادارهای دشمن آنها را بیابند، ولی برخلاف تصورش هیچ علامتی مبنی بر این که در بُرد رادار دشمن نهاده شده اند مشاهده نکرد. این می توانست دو دلیل داشته باشد:

1ـ ارتفاع آنها بیش از حد پایین بود و رادار در ارتفاع پست قادر به شناسایی نیست.

2ـ دشمن ممکن بود متوجه حضورشان شده باشد ولی رادارهایش را برای اغوای آنها خاموش نموده باشد.

هواپیما آتش گرفت

درست به 12 کیلومتری بغداد رسیده بودند. یک دقیقه دیگر لازم بود تا طبق برنامه روی هدف برسند که مجبور به خروج از هواپیما شدند.در این حال هواپیما تکانی خورد و یک پارچه آتش شد و موتورها خاموش شدند. بلافاصله صدای شماره 2 در رادیو پیچید: شماره یکً هواپیما آتش گرفته بیرون بپرید.

عبیری به غفاری گفت:هواپیما را زدند . سعی کن موتورها را روشن کنی. عبیری می گوید:دسته گاز جواب نمی دهد دارم سعی می کنم. هواپیما داره سقوط می کنه ارتفاع به 300 پا رسیده. موقعیت چیه؟ جواب می شوند که 12 کیلومتر به هدف بین بعقوبه و بغداد.

در این حال شماره دو چرخی زد و گفت: شماره یک! اوضاع خیلی وخیمه هر چه سریع تر هواپیما را ترک کنید . در یک لحظه سرهنگ عبیری دستش را به دستگیره جایگاه پران برد و آن را کشید.هواپیما به زمین اصابت کرد و به کوهی از آتش تبدیل شد. کمی بالاتر، او و تیمسار خسرو غفاری چترشان به زحمت باز شده بود و به طرف زمین می آمدند. سرهنگ احساس کرد غفاری روی آتش فرود می آید فریاد زد: خسرو ... یه کاری کن. داری توی آتش می افتی.

خوشبختانه به خیر گذشت و حدود 200 متر آن طرف تر به زمین خورد. هواپیما روی دهی به نام کشکول سقوط کرد و تعدادی از عراقیها کشته شدند.

آغاز اسارت

هنوز روی زمین خودشان را جمع و جور ننموده بودند که دیدند چند عراقی مسلح درحالی که اسلحه های خودشان را بالا گرفته بودند به طرف آنها می آیند. همراه آنها تعدادی زن و بچه هم بودند. سرهنگ به سرعت نقشه و مدارکی را که داشتند زیر خاک پنهان کرد.

عراقی ها درحالی که تیراندازی هوایی می کردند به طرف آنها آمدند . پیر مردی عراقی با وانت خودش را به آنها رساند و با زبان اشاره و عربی آنها را به درون ماشین فراخواند. بلافاصله داخل ماشین شدند. پیرمرد شیشه ها را بالا کشید و درها را بست. چند لحظه بعد جمعیت دور ماشین حلقه زده بودند و به شیشه های ماشین چنگ می انداختند. پیرمرد با آنها صحبت کرد اما آنها دست بردار نبودند و اجازه نمی دادند ماشین حرکت کند. انتها تعداد ازآنها سوار وانت شدند و اجازه دادند وانت حرکت کند.

مسیری را که نمی دانستند کجاست در پی گرفتند. ماشینی از نوع بی- ام- و سد راه وانت شد و سرنشینان آن سعی داشتند که آنها را از پیرمرد بگیرند. اما پیرمرد نپذیرفت. کمی جلوتر رفتند تا این که به پاسگاهی در حومه بغداد رسیدند . چند نفر با لباس شخصی جلوی پاسگاه ایستاده بودند . معلوم شد پیرمرد از ابتدا قصد داشته آنها را به پاسگاه تحویل دهد.

یکی از آنها نزد غفاری رفت و گفت: چطور شد؟ منظورش این بود که چگونه مورد هدف نهاده شدید؟ خسرو از روی تمسخر با دهان روی دستش کشید و همانند ساز دهنی صدایی در آورد و گفت: این جوری. در پاسگاه بودند تا این که هلی کوپتر آمد و آنها را سوار کرد و چند دقیقه بعد هم در پایگاه الرشید به زمین نشست. خلبان ها دورشان حلقه زدند و به آنها دست دادند. چون زبان انگلیسی بلد بودند، راحت تر می توانستند حرف های آنها را بفهمند. یکی از آنها جلوآمد و گفت: این جا کشور دوم شماست. نگران نباشید این جا نرمال است. ما در هوا با هم دشمنیم ولی در زمین دوستیم.

آغاز بازپرسی ها

سرهنگ ترجیح می داد در بازپرسی ها ساکت باشد تا خسرو جواب دهد. زیرا او هم فرمانده دسته پروازی بود و هم ارشد او. فرمانده پایگاه پرسید:چند خلبان دارید؟ خسرو پاسخ داد: به اندازه کافی. - مثلاً چه تعداد؟- رادیو بی بی سی گفته ... نفر. - از خودت بگو نه از رادیو - حتماً آنها بیشتر خبر دارند!

چشم هایشان را بستند و سوار ماشین کردند. حدود نیم ساعت آنها را این طرف و آن طرف چرخاندند و سپس آنها را به وزارت دفاع بردند. در وزارت دفاع او را به اتاقی منتقل که تعداد زیادی از افسران نیروی زمینی عراق آن جا بودند . هر یک سوالی از او می رسید. وقتی با جواب های دو پهلو روبرو می شدند می گفتند:این اطلاعات تو درست نیست. ما جواب میدادیم: شما از کجا می انید درست نیست؟ اگر درستش را می دانید چرا از ما می پرسید؟ آنها می گفتند: خلبانی که به بغداد می آید باید خیلی بیشتر از اینها اطلاعات داشته باشد!ما هم جواب می دادیم: ما همین قدر اطلاعات داریم. نوبت پروازم بود آمدیم. از چیز دیگری خبر نداریم.

یکی از آنها پرسید: ایران ادعا نموده موشکی ساخته که هواپیماهای ما را در ارتفاع 150 هزار پایی می تواند بزند. آیا درست است؟ می گفتیم: ما هم این مطلب را از رادیو شنیده ایم.

عراقی ها وقتی دیدند نمی توانند، دست به حربه ای جدید زدند.

- ما این جا وسایلی داریم که می توانیم از شما حرف بکشیم.

- وقتی چیزی نمیدانیم شما هر کاری کنید جوابمان همین است.

اصرار زیادی داشتند که قاسم عبیری را برای مصاحبه تلویزیونی راغب نمایند. هر بار به یک بهانه به سراغش می رفتند. می گفتند:

- اگر مصاحبه کنی خانواده ات از وجودت با خبر می شوند.

او می دانست که اگر مجبور به مصاحبه گردد حتماً از او خواهند خواست که به مملکتش بد بگوید. به همین دلیل از این کار سرباز می زد.

پس از چند ماه که به اردوگاه رفت، تازه فهمید علت اصرار آنها برای مصاحبه چه بوده است. آنها به مردم عراق اعلام نموده بودند هواپیمایی در نزدیکی عراق سرنگون شده و خلبانانش اسیر شده اند و به زودی با آنها مصاحبه می گردد.

روز بعد تیمساری عراقی به سراغ قاسم عبیری رفت و گفت:این سلول مثل یک لیوان است. اگر مصاحبه نکنی آن قدر این جا می مانی تا بپوسی! غیرتش اجازه نمی داد مصاحبه کند. این عقاب دربند 5 سال در اسارت گاه های بعثی ها صبر کرد تا اینکه همراه با سایر اسرا به میهن باز گشت.

منبع: خبرگزاری ایسنا

به "ماجرای انهدام کاخ صدام" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "ماجرای انهدام کاخ صدام"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید